درختان سرو لیلند (Cupressus × leylandii) یک گونه درخت همیشه سبز محبوب هستند که به طور گسترده در محوطه سازی و باغبانی استفاده می شود. آنها یک گونه هیبریدی هستند که از تلاقی سرو مونتری (Cupressus macrocarpa) و سرو آلاسکا (Chamaecyparis nootkatensis) حاصل می شود. درختان سرو لیلاند به دلیل سرعت رشد سریع، شاخ و برگ های انبوه و توانایی آنها در تشکیل صفحه ای بلند و متراکم یا بادشکن ارزشمند هستند. درختان سرو لیلاند می توانند تا 40 متر رشد کنند. شاخ و برگ متراکم است و قسمت زیادی از تنه را پنهان می کند. سرعت رشد این درختان زیاد است. این درختان به خاطر شکل باریک، مخروطی و شاخ و برگ سبز تیره خود که در طول سال سرزنده باقی می مانند، شناخته شده اند. آنها اغلب به عنوان صفحه نمایش حریم خصوصی، بادگیر یا به عنوان درختان زینتی در باغ ها و پارک ها استفاده می شوند.
پوست آن قرمز مایل به خاکستری با برآمدگی است و شاخه ها باریک، قهوه ای و انعطاف پذیر هستند. برگ های فلس مانند، نرم و روی هم قرار گرفته اند و به صورت اسپری های مسطح روی ساقه های بلند تشکیل می شوند. مخروط های توپی شکل کوچک و قهوه ای هستند و هر فلس دارای یک ستون فقرات مرکزی است.
.jpg)
برای کاشت موفق سرو لیلاند، خاک مناسب برای رشد سالم آن انتخاب کنید. این درختان خاک مرطوب و با زهکشی خوب را ترجیح می دهند که ریشه هایشان را غرقاب نمی کند. pH خاک باید از اسیدی خفیف تا قلیایی خفیف باشد و طیفی از 5.0 تا 8.0 را در خود جای دهد.
درختان سرو لیلاند برای رشد بهینه و سالم ماندن به دوز سخاوتمندانه نور خورشید به مدت حداقل شش ساعت در روز نیاز دارند. نور خورشید ناکافی باعث نازک شدن درختان می شود و استفاده از آنها به عنوان گیاهان غربالگری موثر را به خطر می اندازد. درختان سرو لیلاند در حالی که در زیر نور مستقیم خورشید رشد می کنند، بسیار متحمل هستند و با مناطق مختلف سختی سازگار می شوند. آنها به راحتی در سایه جزئی زندگی می کنند، اگرچه نور فراوان خورشید همیشه ترجیح داده می شود.
از آبیاری منظم اطمینان حاصل کنید و از مالچ ارگانیک برای حفظ رطوبت به طور موثر استفاده کنید.
.jpg)
هرس برای حفظ شکل، اندازه و سلامت کلی درختان سرو لیلاند ضروری است. شاخه های مرده، بیمار یا آسیب دیده را به محض اینکه متوجه شوید جدا کنید. علاوه بر این، شاخه های بیش از حد شلوغ را نازک کنید تا گردش هوا و نفوذ نور خورشید به داخل سایبان بهبود یابد.
از هرس درختان سرو لیلند در طول فصل رشد فعال خودداری کنید تا استرس به درخت به حداقل برسد. بهترین دوره برای هرس از فروردین تا مرداد، با حداکثر سه دوره هرس برای حفظ شکل و سلامت مطلوب است. هرس پس از مرداد برای محافظت از درختان از آسیب زمستانی و قهوه ای شدن سوزن ها منع مصرف دارد. اگر نیاز دارید که ارتفاع سرو لیلاند خود را بیش از یک سوم کاهش دهید، باید این کار را به صورت مرحلهای انجام دهید تا درخت بهبود یابد و استرس به حداقل برسد.
برای کاشت درخت سرو لیلاند، تکثیر معمولاً از طریق قلمه انجام میشود، زیرا در هنگام رشد از بذر، فرزندان عقیم یا متغیر تولید میشوند. برای ریشه زایی موفق، قلمه ها باید 20-15 سانتی متر طول داشته باشند و ترجیحاً در ماه های اولیه سال از درختان کمتر از 10 سال گرفته شوند. پس از ریشه دار شدن، قلمه ها در ظروف بزرگتر پیوند زده می شوند و در نهایت در فصل بهار، پس از آخرین یخبندان، در مزرعه کاشته می شوند.
آفات و بیماری ها نگرانی قابل توجهی برای درختان سرو لیلاند هستند. با این وجود، راهبردهای موثر از این مسائل پیشگیری و مدیریت می کنند. اطمینان از اینکه درختان شما در خاکی کاشته می شوند که آب را بیش از حد در خود نگه نمی دارد برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه بسیار مهم است. بررسیهای معمول برای آفات رایج مانند کرمهای کیسهای و کنههای عنکبوتی و همچنین علائم بیماریهایی مانند پوسیدگی ریشه و شانکر به شما کمک میکند تا هر مشکلی را زود تشخیص دهید. آبیاری منظم، هرس شاخههای بیمار، و بهکارگیری شیوههای فرهنگی خوب به حفظ سلامت درختان سرو لیلاند کمک میکند.
علیرغم تمام اقدامات پیشگیرانه، هنوز مشکلاتی در هنگام کشت درختان سرو لیلاند رخ می دهد که شامل رشد تهاجمی، ریشه های کم عمق و خشکیدگی شاخه ها می شود.یکی از شکایات رایج در مورد درختان سرو لیلاند رشد تهاجمی آنها و همراهی سیستم ریشه کم عمق آنهاست. این ویژگیها باعث ایجاد مشکلات پایداری میشوند، بهویژه زمانی که خاک مرطوب است، که منجر به واژگونی درخت در طول بادهای شدید میشود. برای مدیریت این ویژگی های درختان بالغ، هرس سالانه ضروری است.
تکنیک های کاشت مناسب از سرنگونی درختان جلوگیری می کند و رشد تهاجمی آنها را مدیریت می کند. خشکی شاخه به حالتی اطلاق می شود که در آن شاخه های درخت شروع به پژمرده شدن، کاهش و در نهایت می میرند. این فرآیند معمولاً با نوک شاخه ها شروع می شود و به سمت داخل به سمت تنه پیش می رود. خشکی شاخه ها توسط عوامل مختلفی از جمله استرس های محیطی، آفات، بیماری ها (مانند شانکر سیریدیوم) یا آسیب فیزیکی ایجاد می شود. بیماری هایی مانند شانکر Seiridium یا آسیب برف و یخ به صورت زرد یا قهوه ای شدن شاخ و برگ روی شاخه ها و شانکرها ظاهر می شود که منجر به پژمردگی شاخه ها می شود. پیشگیری و درمان شامل فاصله گذاری مناسب درختان برای افزایش گردش هوا، اجتناب از کوددهی بیش از حد و برنامه آبیاری منظم است. اگر متوجه شدید که شاخههای منفرد قهوهای میشوند و از بین میروند، باید فوراً آنها را هرس کنید زیرا نشاندهنده شروع بیماری شانکر است.