گونه ای است پهن برگ همیشه سبز، موطن اصلی این گیاه چین و ژاپن میباشد.
گونه ای است زینتی که در پارکسازی جهت ایجاد پرچین استفاده می شود.
Euonymus ژاپنی درختچه ای انبوه، بیضی شکل، چوبی و همیشه سبز پهن برگ یا درخت کوچک از خانواده Celastraceae (تلخ شیرین) است. معمولاً 5-3 قد و 1.5 تا 5/2 متر عرض دارد، اما اگر به تنهایی رها شود می تواند به 8 متر برسد. این گیاه بومی کره و ژاپن می باشد. می توان آن را در جنگل یا در مناطق طبیعی در جنگل های برگریز مخلوط و جنگل های کم ارتفاع و به ویژه در نزدیکی دریا در ژاپن یافت.
Euonymus ژاپنی آفتاب کامل و سایه سنگین را تحمل می کند، اما بهترین عملکرد را در شرایط آفتابی با کمی سایه بعد از ظهر در آب و هوای گرم تابستان دارد. در بیشتر خاک ها از جمله خاک رس رشد می کند، اما در شرایط مرطوب خوب عمل نمی کند. به خشکی و نسبتاً نمک پاشی مقاوم است و هرس سنگین را تحمل می کند.
این گیاه یک پرچین یا حاشیه عالی می سازد. آن را در یک منطقه طبیعی یا جنگلی، یا در یک باغ آسیایی یا مقاوم به خشکسالی قرار دهید.
تکثیر با قلمه در ماههای مهر و شهریوراز شاخه های یکساله و سپس آن ها را برای ریشه دهی در ماسه قرار می دهند.
به فلس euonymus حساس است و اغلب توسط گوزن آسیب می بیند. کپک پودری می تواند مشکل ساز باشد، مانند کنه ها، استخراج کنندگان برگ، شته ها، شپشک های آردآلود و تاج گل. بیماری های دیگری که ممکن است ظاهر شوند عبارتند از پژمردگی ساقه و لکه های قارچی برگ. گیاهان می توانند مستعد حملات کرم ها باشند و اغلب در طول فصل گلدهی آسیب می بینند. همچنین می تواند در مناطق آشفته اطراف خانه ها و ساختمان ها درگیر علف های هرز شود.
ساقه دارای نقاط تیره غده ای کوچک در هر دمبرگ طرفی است.
برگ های مومی، براق، سبز تیره؛ نازک و چرمی به طول 1 تا 3 اینچ در تمام سال تولید می شود. تند، میخی شکل، دندانه دار، سبز تیره براق در بالا و روشن تر، نازک کوره ای شکل. ارقام متنوع تمایل به سبز شدن دارند.
برگ های متقابل و دندانه دار
گلهای کوچک و 4 قسمتی به رنگ قهوه ای مایل به سبز در اوایل تابستان شکوفا می شوند. به خاطر بوی سرکه اش معروف است.
میوه کپسولی مایل به قرمز، صورتی، عاج مایل به زرد است که شکافته شده و دانه های نارنجی مایل به قرمز را نشان می دهد. کپسول 4 سوپاپ کروی، صورتی، 3 سانتی متر طول با دانه های سفید است.
آبیاری شمشاد باید بطور منظم انجام شود. خاک گیاه بهتر است قبل از آبیاری مجدد مرطوب باشد، بنابراین از خشک شدن خاک گیاه باید جلوگیری نمود. اما در فصل زمستان باید میزان آبیاری کمتر شود و آبیاری فقط تا حدی باشد که خاک اطراف ریشه ها خشک نشود. کمبود رطوبت خاک باعث خشک شدن نوک برگ ها می شود.
میزان 5 گرم در لیتر، هر دو هفته یکبار، و از اردیبهشت تا شهریور برای شمشاد کافی است.
خاک مناسب برای نگهداری از شمشاد، ترکیبی از خاک باغچه با کمی ماسه بسیار مطلوب است. این گیاه در هر نوع خاک بازهکش خوب رشد می کند. علاوه بر این خاک قلیایی را ترجیح می دهد.
شمشاد برای رشد مناسب خود به نور کامل خورشید نیاز دارد. در واقع این گیاه به هوای آفتابی برای رشد خود علاقه مند است. شمشاد در نور کم نیز رشد می کند اما سرعت رشد آن کمتر می شود.همچنین کم بودن نور می تواند سبب کمرنگ شدن برگ های گیاه شود.
دما نیز مانند نور تاثیر زیادی در زندگی هر گیاه دارد. محدوده دمایی مناسب برای رشد هر گیاه نیز مانند نور متفاوت است، محدوده دما با توجه به شرایط اقلیمی و ساختار هر گیاه معین می شود. هوای خنک بهترین میزان رشد را برای گیاه شمشاد خواهد داشت. دماهای بالا سرعت رشد گیاه را کاهش می دهد. همچنین در صورت افزایش بیش از اندازه دما برگ های گیاه دچار سوختگی می شوند و در نتیجه سبب ریزش برگ های شمشاد می شود.
فصل پائیز و بهار زمان مناسبی برای هرس این گیاه می باشد. معمولا شمشادها هر مقدار و هر نوع هرسی را تحمل می کنند و بدون هرس نیز بوته های زیبا و متراکمی دارند. ظاهر و اندازه نهایی هرس به نوع شمشاد بستگی دارد. برای انتقال بوته های جوان به محل اصلی، باید ریشه ها را نیز هرس کرد. برای متراکم شدن گیاه بهتر است بوته را تا سه سال به طور مرتب هرس کنیم.
شمشادهایی که در پرچین با اشکال هندسی و مجسمه ای کاشته می شوندبا توجه به فرم پرچین و به نسبت میزان رشد، آن را در یک یا چند نوبت هرس شوند. قبل از پیدایش شاخه های جدید در بهار با استفاده از قیچی هرس، شاخه های تولید شده در اواخر تابستان قبل را هرس می کنیم، قبل از ضخیم و محکم شدن شاخه های جدید، باید آنها را هرس نمود. در هرس های پرچینی باید قسمت پائین بزرگتر یا مساوی قسمت بالا باشد تا قسمت بالا روی قسمت پایین، سایه ای نداشته باشد. برای دادن حالت بوته ای به شمشاد، باید مداوم با چیدن نوک شاخه ها جوانه های جانبی را تحریک و شاخه های متراکم تولید کرد.