ماهونیا

Mahonia aquifolium

موطن اصلی این گیاه شمال غربی آمریکاست. این گیاه از خانواده Berberidaceae می باشد. ارتفاع این گیاه از سطح خاک 1 متر است.

مشخصات عمومی:

درختچه ای همیشه سبز، کند رشد، گلها زرد رنگ که در اواخر زمستان و اوایل بهار ظاهر میشوند، برگها گاهی چرمی، دارای دندانه تیز و رنگ پاییزه زیبا، میوه خوراکی و ابتدا سبز رنگ و سپس آبی تیره می شود.

• ماهونیا تحمل آلودگی و کم آبی دارد.

موارد مصرف:

گونه ای است زینتی در مناطق معتدل در باغچه و باغ و حاشیه و گاهی پرچین مورد استفاده قرار می گیرد.

عادت رشد:

پهن برگ همیشه سبز، انشعابات نامنظم با رفتار عمودی تا پخش شدن، شاخه ها ضخیم ، استولونی ساز و معمولاً 3-6 فوت ارتفاع و 5 فوت عرض و رشد آهسته دارند.

برگها:

برگچه های متناوب، مرکب پینه ای، برگ های همیشه سبز، برگچه ها دارای خار هستند، شبیه هالی انگلیسی، به رنگ سبز براق تیره، رویش جدید به رنگ قرمز یا برنزی، حاوی 7-12 برگچه است. شاخ و برگ های همیشه سبز در زمستان به بنفش برنز تبدیل می شوند.

ساقه ها :

باریک، سفت، معمولاً قائم چوب سفید و شکننده است و دارای مغزی قابل توجه و ظاهری تقریباً چوب پنبه مانند است. پوست ساقه های جوان سبز است. پوست مسن تر خشن و خاکستری مایل به قهوه ای با پوست داخلی زرد است.

عوامل محیطی مورد نیاز گیاه:

نور:

در سایه روشن بهترین رشد را دارد، زیرا اگر در آفتاب کامل رشد کنید، رنگ سفید می‌شود. برای گلدهی به چند ساعت آفتاب در روز نیاز دارد. همچنین گرمای تابستان را دوست ندارد.

خاک:

بهترین خاک برای ماهونیا خاک دارای مواد آلی بالا و زهکشی خوب می باشد.

آبیاری:

نیاز آبی این گیاه متوسط است. در طول ماه های گرم نیاز به آبیاری منظم و عمیق دارد.

روش تکثیر:

تگثیر این گیاه از طریق بذر و قلمه چوب نیمه سخت صورت می گیرد. برای تکثیر از طریق قلمه بهتر است شاخه هایی به طول سی سانتی متر را جدا نموده و سپس در خاکی سبک بکارید توجه داشته باشید که یک سوم از طول قلمه باید در زیر خاک قرار بگیرد.

حشرات، بیماری ها و سایر مشکلات گیاهی: 

مشکل خاصی ماهونیا را تهدید نمی کند اما ممکن است مستعد ابتلا به زنگ زدگی و کپک پودری باشد.

مصارف دارویی:

به دلیل خواص ضد التهابی و ضد باکتریایی آن مورد توجه قرار گرفته است.